Παράθυρο

Θλιμμένο μου παράθυρο
από ποιά γη απόδρασης
να σε θαυμάσω
όπως ανοίγεσαι στα σύννεφα
φιλόξενη αγκαλιά
όπως στον ήλιο στωικά
σε χρώμα φθίνεις

Πόσο πεθύμησα έστω για μια σταλιά
γυμνός διαβάτης που γερνά
στα πληγωμένα σου πλευρά
να ξαποστάσω
σε ορίζοντα γαλάζιο μια σκιά
όσο κι αν την ατένιζα
δεν μπόρεσα ποτέ να τη διαβάσω

Θλιμμένο μου παράθυρο
δεν είναι ο Βοριάς
τα χρόνια όπως μου έμαθαν
που σακατεύει
είναι ο τρεχούμενος υδάτινος Νοτιάς
που με τα υγρά του σχήματα
ύπουλα σε ληστεύει

© Μαρία Ανδρεαδέλλη