tag:blogger.com,1999:blog-19467584849015883502012-02-16T09:22:02.371+02:00Αν ο καθεις ελαχιστο προσφερει ν' απομεινει, κανενα γελιο ή βασανο δεν ηταν περιττα./Μ.Α.MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comBlogger311100tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-83059423928414843752012-02-13T01:08:00.002+02:002012-02-13T01:10:31.945+02:00Ήταν η μέρα της μεγάλης φυγής<br />που έλιωναν οι πόθοι<br />στη Σφακτηρία<br /><br />Μελανιασμένοι<br />κινήσαμε για τα οροπέδια<br />του Ί σ ω ς<br />μιαν άλλη μέρα να ευλογήσουνε<br />τ’ απομεινάριά μας.<br /><br />Δεν κάρπισαν οι ανθοί.<br />Φλόγες τρύγησαν το αμπέλι<br />του Π ε ρ ά σ μ α τ ο ς<br />κι εκείνο παρεδόθη<br />δίχως όρους<br /><br />Ήταν η ώρα πένθιμη<br />κι εμείς ανεύθυνοι<br />σ’ έναν αγώνα που ξεπέρασε<br />τις αντοχές μας.<br /><br />Τώρα,<br />Ήσυχοι στη μελαγχολία<br />στρώνουμε κουβέρτες στη θλίψη μας<br />να κοιμηθούμε ως ευτυχείς<br />που δεν ξεμείναμε στο δρόμο<br /><br /><br />Από το βιβλίο μου : Η Αιχμαλωσία του Ανέκφραστου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-8305942392841484375?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-25555819152648033422012-01-29T11:37:00.005+02:002012-01-29T11:40:39.829+02:00Θυμήσου με όταν φύγω μακριά,<br />Τόσο μακριά όσο στης σιωπής τη χώρα·<br />Όταν το χέρι μου δεν θα κρατάς σφιχτά,<br />Ούτε να υποκριθώ φυγή θα έχω ώρα.<br /><br />Θυμήσου με όταν μέρα με την ημέρα δεν μπορείς<br />Το μέλλον να μου λες πως σχεδιάζεις:<br />Θυμήσου με· ακόμα κι όταν δεις<br />Πως κάτι με συμβουλή ή προσευχή είναι αργά ν’ αλλάξεις.<br /><br />Κι αν κάποτε για λίγο με ξεχάσεις<br />Αργότερα ενθυμούμενος, να μη λυπάσαι:<br />Καθώς αν καταχνιά και διαφθορά σημάδι <br />στις σκέψεις που είχα κάποτε αφήνουν,<br />Πολύ καλύτερα στη λήθη να γελάς<br />Παρά μέσα στη λύπη να θυμάσαι.<br /><br />Christina Rossetti <br /><br />Μετάφραση: © Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-2555581915264803342?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-76362986662154618352012-01-25T00:23:00.003+02:002012-01-25T00:26:25.057+02:00Έχεις ένα όνειρο και είμαι μέσα<br /><br />Αφήνω αυτόν εδώ τον κόσμο να με ξεχνάει για να έρχομαι <br />στην άλλη πλευρά της υφηλίου με έναν ήλιο κατακόκκινο που εκρήγνυται <br />στο κάθε σου φιλί.<br /><br />Ταξίδι οι νύχτες <br />Με διασκορπίζουν στα πάνω και στα κάτω τ’ ουρανού<br />Μου ψυθιρίζουν ίδιοι άγγελοι τα μελλούμενα<br /><br />Ζω σε ένα όνειρο και είσαι μέσα<br /><br />Τεντώνεις τους ώμους, ο αγέρας φυσάει, σε παίρνει<br />Χάνεστε σαν ένα στη σφυρίλατη αίσθηση<br />Κατακαλόκαιρου<br />Με πνιγμένη ανάσα αφήνομαι στη λιποθυμία<br /><br />Ονειρευόμαστε το όνειρο να είμαστε τρικυμία<br />Μέχρι σαν τρικυμία μάς πάει στο όνειρο.<br /><br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-7636298666215461835?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-69599787976135086302012-01-20T19:58:00.002+02:002012-01-20T20:02:09.143+02:00Θα μείνω σπίτι μου απόψε όπως και χθες<br />Όσο μπορώ ν’ αντισταθώ στων ημερών την τρέλα<br />Και να μη βγω γυμνή ψυχή σε γειτονιές<br />Με αμφίβολες πορείες ή πηγαινέλα.<br /><br />Θα μείνω σπίτι να ωριμάσω στη σιωπή<br />Κι όταν θα έρθει το πρωί που θα ’μαι ακέραια<br />Δεν θα φοβάμαι αν μου ακυρώνουν τη φωνή<br />Δεν θα γυρεύω ν’ ανεβώ ψηλά στ’ αστέρια.<br /><br />Θα ’μαι ένα κύμα της συντρόφισσας χαράς<br />Ο πιο ασύγκριτος βοηθός της κάθε λύπης<br />Θα έχω χέρια που θα ξέρουνε μεμιάς<br />Πως να προσφέρουν στους ανθρώπους ό,τι λείπει.<br /><br />Μα ως να έρθει η μέρα και ο καιρός<br />Με ουράνιο χρώμα να βαφτεί η κάμαρά μου<br />Εδώ θα μάχομαι εντός μου σαν εχθρός<br />Να θέλει ν’ αφαιμάξει τα όνειρά μου.<br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-6959978797613508630?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-90354646379572290092012-01-19T13:04:00.002+02:002012-01-19T13:07:14.997+02:00Είναι τα βράχια που πονάνε <br />Όχι εσύ, όχι εγώ, όχι οι δυο μας<br />Τα βράχια τα ανεμπόδιστα<br />Οι κοφτερές τους άκρες<br />Οι πληγές στις φτέρνες <br />που εμποδίζουνε το βάδισμα<br />Είναι τα βράχια<br />Όχι η θάλασσα<br />τόσο αδύναμη η θάλασσα<br />Στα κοφτερά δόντια του ύπνου<br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-9035464637957229009?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-9137059819975511352011-11-28T22:46:00.003+02:002011-11-28T22:49:12.381+02:00Με άγουρη σιωπή<br />Στασιάζουν τα γυμνά μου όνειρα<br />Πόσο πεθύμησα να δω ντυμένους τους ανθρώπους<br />Ασφάλεια<br />Ένα σύνολο ήχων γυρίζει από πόρτα σε πόρτα<br />Κλεισμένη<br />Κι εγώ στ’ αλήθεια καλούμαι να ξυπνήσω<br />Πριν χαθώ<br /><br />Ένα μερόνυχτο τριγύριζα στην ερημιά του πόθου<br />Τόσο κακό ποτέ μου δεν συνάντησα<br />να αιωρούμαι ανάμεσα στα Θέλω<br />με τριμμένη την πληγή του ορίζοντα<br /><br />Ξανά ποτέ δεν θα βιαστώ στο πρόσκαιρο να μείνω<br />Έχει ρημάξει η αυλή του λυπημένου<br />με του φτωχού κοστουμιού την αναζήτηση<br /><br />Μ’ ακούς; <br />Έχω καιρό πεθάνει σ’ ένα τρένο.<br /><br /><br />Από το βιβλίο: Η Αιχμαλωσία του Ανέκφραστου<br /><br />© Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-913705981997551135?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-62096171489215365592011-11-04T18:42:00.003+02:002011-11-04T18:44:38.388+02:00Με χίλια πόδια θα κινήσω<br />τη μέλισσα που αρρώσταινε να βρω<br />κάθε φορά που τέλειωνε η γύρη.<br /><br />Είναι καιρός ξανά να ζεσταθούμε.<br />Λιπόθυμοι απ’ το κρύο ανασαίνουμε<br />Βουνά ματωμένα<br />πέτρες που κρύφτηκαν στον πόλεμο.<br /><br />Πάω να φέρω τους προδότες<br />μπροστά σας.<br />Πόσο φοβάμαι τις αδύναμες αισθήσεις…<br />Όταν το χιόνι λιώνει<br />πλημμυρίζουν τα υπόγεια<br />που λυπάστε.<br /><br />Κι εγώ εδώ<br />στο ενδιάμεσο να μαλώνω <br />με το φοιτητή και το δεσμοφύλακα…<br /><br />Ούτε τα χίλια πόδια μου έτσι δε φτάνουν<br />στην Τροία που ποθήσαμε.<br /><br />Από το βιβλίο: Η Αιχμαλωσία του Ανέκφραστου<br /><br />© Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-6209617148921536559?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-57987755143774991602011-10-21T00:42:00.003+03:002011-10-21T00:45:35.373+03:00<div align="center">Θα χιονίσει απόψε<br />Κάτασπρα περιστέρια θα κατέβουν<br />Φροντίδα στις φωλιές που λησμονήθηκαν<br /><br />Έχει ένα κρύο…<br />Όλο το απόγευμα πενθούσα<br />Γύρω απ’ το τζάκι<br />Έκαιγα αναμνήσεις<br /><br />Η ώρα<br />Για το τελικό ξεπούλημα<br />Πλησιάζει<br />Πρέπει να δώσω την πραμάτεια<br />Προτού η υγρασία την σαπίσει<br /><br />Μόλις δω περιστέρια<br />Μόλις δω περιστέρια<br />Θα έχει έρθει η ώρα </div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center"><br /><br />Από το βιβλίο: Η Αιχμαλωσία του Ανέκφραστου<br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-5798775514377499160?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-29313488469461000922011-10-08T01:24:00.003+03:002011-10-08T01:29:39.331+03:00Αφήνομαι…<br />Υπόγειες ώρες έρχονται <br />Μετά από λίγο<br />Χάνονται<br />Εν μέσω φαντασίας<br />Πώς να ορίσω τον κόσμο μου<br />Τον κόσμο σου<br />Τον κόσμο που μας καταπίνει<br />Γουλιά και βάλσαμο<br />Βάλσαμο και καημός επαγρύπνησης<br />Σ’ όλους τους σταθμούς στάθηκα<br />Πουθενά δεν σε βρήκα<br />Τώρα μακριά σε βλέπω να χαράσσεσαι<br />Κόκκινα γράμματα στον τοίχο<br />Σαν ηφαιστείου λάβα<br />Πρώτα να καις και μετά να πετρώνεις<br />Ν’ ακινητείς την ύπαρξη μου<br />Να ψυχανεμίζομαι το σθένος σου<br />Κι απόρρητα να σε θυμάμαι<br />Να σε σκέφτομαι της απουσίας <br />Διαβάτη<br /><br />© Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-2931348846946100092?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-68291367557831422952011-10-06T01:01:00.005+03:002011-10-06T01:06:51.884+03:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-C5k2q9Vb1p0/TozUu8oBaOI/AAAAAAAAAjI/EHrpfQQNo0E/s1600/Storm%252520above%252520Sea%255B1%255D.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 312px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5660132734710933730" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-C5k2q9Vb1p0/TozUu8oBaOI/AAAAAAAAAjI/EHrpfQQNo0E/s400/Storm%252520above%252520Sea%255B1%255D.jpg" /></a><br /><br /><br />Δεν θα με βρεις<br /><br />Δε θα ’μαι εδώ όταν ξυπνήσεις<br /><br />Θα ’μαι πνοή τ’ ανέμου<br />βάρκα στα μανιασμένα κύματα<br /><br />Θα ’χω φύγει ταξίδι<br />όχι αναψυχής αλλά ψυχής<br />στα ιδανικά που δεν προφτάσαμε<br />ούτε νωρίς ούτε αργά<br />απλά ποτέ δε φτάσαμε<br />τη γνώση κι αν διαβάσαμε<br />μας ξέφυγε απ’ τα χέρια<br />τώρα κοιτάμε αστέρια<br />για πορείες σ’ απορίες<br />που δε θα λυθούν<br /><br />Σαν ξυπνήσεις θα ’χω φύγει<br /><br />Ίσως να ’χω πια ξεφύγει<br />σε μια άλλη ώρα σ’ άλλους καιρούς<br />που μόνο διαβάσαμε<br />που φανταστήκαμε<br />που από δειλία δεν ονειρευτήκαμε<br /><br />Κανείς δε θα με βρει στη χάση μου<br />ούτε στα σωστά ούτε στα λάθη μου<br /><br />Άνοιξε ο δρόμος για τρικυμίες<br />μα λιμάνια ζητάς<br /><br />Δε θα με βρεις<br /><br />Έχω από ώρα φύγει<br />έχω ξεφύγει από ντυμένες απόψεις<br />από όψεις μυστηρίου δηθενισμού<br />Το ’σκασα από πόζες και πρόζες αστείες<br />από σοβαροφάνειες κι εγωισμούς<br /><br />Δε θα με βρεις σε φυλακή<br />στη θάλασσα αρμενίζω<br />τους πόνους μου, τους λόγους μου…<br /><br />Απ’ τα σεντόνια έφυγα<br />για ν’ απορείς…<br /><br /><br />© Μαρία Ανδρεαδέλλη<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-6829136755783142295?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-893762034066031502011-09-08T13:53:00.009+03:002011-09-08T13:59:26.419+03:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-nAG885_6loE/TmieuzCKlxI/AAAAAAAAAjA/fq8VTlycp3E/s1600/israel_1_-_dramatic_black_canyon_in_mountains_of_israel%255B1%255D.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 266px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5649940259346749202" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-nAG885_6loE/TmieuzCKlxI/AAAAAAAAAjA/fq8VTlycp3E/s400/israel_1_-_dramatic_black_canyon_in_mountains_of_israel%255B1%255D.jpg" /></a><br /><br />Μ’ αρέσει να μου μιλάς<br />κι εγώ να λείπω…<br />Άγνωστων διαστάσεων ειρμός<br />Άγνωστος τόπος.<br /><br />Εδώ που κατοικώ<br />τ’ απάνθισμα απ’ τα λόγια σου<br />στέρεα προβάλλει.<br /><br />Τις έντονες αντιρρήσεις μετρώ<br />κι όπου με βγάλει η απουσία<br />σταυρωτά θα πνίγομαι.<br /><br />Ένα της νύχτας φιλί<br />Μονάκριβο δώρο<br />Σε τούτη την έρημο<br />δροσοσταλιά ακουμπάω.<br /><br />Ένα...</div><br /><br /><div align="center">κι ύστερα μιλιούνια ανεξήγητα<br />στην καρτερία της Αγάπης…<br /><br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη </div><br /><br /><div align="center"></div><br /><br /><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-89376203406603150?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-86176462521267704472011-08-14T12:26:00.005+03:002011-08-14T12:31:22.342+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-KxlGSvepljg/TkeVgBGNi-I/AAAAAAAAAi4/HGqX8K3y6pA/s1600/20071219210506_dreamer%255B1%255D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-KxlGSvepljg/TkeVgBGNi-I/AAAAAAAAAi4/HGqX8K3y6pA/s400/20071219210506_dreamer%255B1%255D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640641435587677154" /></a> <br /> <br />Μεθούσες λέξεις <br />Απ’ τ’ αόριστο του χαράγματος <br />Στα σιρίτια των πένθιμων ωρών <br />Στο γλυκοχάραμα του ύπνου <br />Κοινωνούσες απόβραδα βαπτισμένα <br />Ορφανές αιτίες και δόκανα στεναγμών <br />Σώριαζες ελπίδα σε αγριεμένες θάλασσες <br />Θαυματουργές ικεσίες σε σοκάκια ανήλιαγα <br /> <br />Γυρνούσες από νύχτα σε νύχτα <br />Μοναξιά μαυρισμένος <br />Σαν κίβδηλο όνειρο πόλεων που χάνονται <br />Με ρυθμούς ανεξιχνίαστους <br />Κι άλλοτε <br />Σαν επαιτεία στου ήλιου τους κήπους <br />Ολόδροσο άνοιγμα σε πυρωμένα μονοπάτια <br />Να φέρεις <br /> <br />Γυρνούσες, μεθούσες, προόδευες <br />Στης αγάπης το πέτο <br />Στης ξενιτιάς το σπαραγμό <br />Στο σεισμό που φέρνει ακρογιάλι <br />Με πελαγίσια κύματα ποτισμένα τα χείλη <br />Με στεριές πυκνωμένης άμμου η ψυχή <br />Έψαχνες το κρυστάλλινο νερό <br />Για ενσωμάτωση... <br /> <br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη <br /> <br />Πρώτη δημοσίευση : Λογοτεχνικά Σημειώματα , τεύχος Νο. 7 <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-8617646252126770447?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-9351424670164794752011-07-31T11:47:00.006+03:002011-07-31T11:55:15.056+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-SlKffzuheY4/TjUX5wjliSI/AAAAAAAAAiw/4ZLftQmdYmM/s1600/sadness_8_by_scarabuss%255B1%255D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 308px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-SlKffzuheY4/TjUX5wjliSI/AAAAAAAAAiw/4ZLftQmdYmM/s400/sadness_8_by_scarabuss%255B1%255D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635436789778188578" /></a><br /><br /><br />Τα χρόνια μου νιφάδες<br />Πλέκανε τρελό χορό με τον αγέρα<br />Κι ακουμπούσαν στιγμιαία <br />την πρόσοψη της καρδιάς μου<br />πριν γίνουνε γλυφό νερό<br />τα καταπιώ και φύγω.<br /><br />Τα χρόνια μου <br />καπνός από αγρούς καμένους<br />Που ήταν δάση<br />Που ήταν ομορφιά<br />Που ήταν πόθος<br />Πόθος τα δέντρα μου<br />Τα κλαδιά τους και τα άνθη τα μελλούμενα<br />Και τα φύλλα τα πετούμενα και η γύρη<br />Τα χρόνια μου<br /><br />Τα χρόνια μου<br />Κλεισμένα, κλεμμένα<br />Κρυμμένες ευωδιές<br />Στου βίου το σκόνισμα<br />Κάτω απ’ τις ράγες των τρένων<br />Στη φθαρμένη άσφαλτο των δρόμων<br />Στις λακκούβες με τα λασπόνερα<br />Τα χρόνια μου<br />Παρακαλούσαν τον ήλιο στη θάλασσα<br />Και το φεγγάρι ν’ ανατείλει απ’ το βουνό<br />Πριν το κύμα ξοφλήσει<br />Τα χρόνια μου<br /><br />Τα χρόνια μου <br />σιγόβρασαν στη λήθη και στο θάνατο<br />προτού αποχωρήσουν.<br /><br /><em>Από την ανέκδοτη συλλογή : Με τον ήχο της σιωπής</em> <br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-935142467016479475?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-71612856865215961182011-07-20T18:30:00.006+03:002011-07-20T18:37:17.935+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-jMLwTmXUe_g/Tib0wYL34OI/AAAAAAAAAio/AOPR8Q2C3Nc/s1600/Anevresi.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 296px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-jMLwTmXUe_g/Tib0wYL34OI/AAAAAAAAAio/AOPR8Q2C3Nc/s400/Anevresi.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5631457496036532450" /></a><br /><br />Μέρες ολόκληρες έψαχνε το σπίτι απ’ άκρη σ’ άκρη. <br />Αφού βεβαιώθηκε ότι δεν ήταν κάπου εκεί βγήκε στα μπαλκόνια, μετά στο πατάρι, τέλος σκέφτηκε να ψάξει ως και το υπόγειο. Βέβαια, εκεί θα έπρεπε να ψάξει από την αρχή καθώς ό,τι παλιό και πολυφορεμένο εκεί το έχωνε, αλλά τίποτα, δεν βρήκε ούτε ίχνος.<br /><br />Κατάκοπη, ανέβηκε πάλι στο σπίτι έκανε ένα μπάνιο και ύστερα ανοίγοντας την ντουλάπα του υπνοδωματίου να πάρει μια φρέσκια νυχτικιά μαρμάρωσε μπροστά στον καθρέφτη της πόρτας της. <br /><br />Κοίταξε το είδωλό της και σταυροκοπήθηκε μονολογώντας με ανακούφιση: Να ’την! Εδώ είναι! Κι εγώ που είχα πια απελπιστεί ότι την είχα χάσει…<br /><br />© Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-7161285686521596118?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-85127177353863700612011-07-13T21:54:00.004+03:002011-07-13T22:07:30.203+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-xhQOOraDlwQ/Th3si6e-z1I/AAAAAAAAAig/7dyfqE_UENo/s1600/Forest_Path_by_TearsStock%255B1%255D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 256px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-xhQOOraDlwQ/Th3si6e-z1I/AAAAAAAAAig/7dyfqE_UENo/s400/Forest_Path_by_TearsStock%255B1%255D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628915193841897298" /></a><br /><br /><br />Έχω κρυμμένο τ’ όνομα σου στην καρδιά μου<br />Όνομα αρχαίο σαν του Νώε κιβωτός<br />Σώζει στ’ αμπάρια του τα κρύφια όνειρά μου<br />Διώχνει τον πόνο σαν να ήτανε λωτός.<br /><br />Κρύβω τα μάτια σου που μοιάζουν με καθρέφτες<br />Μέσα σε κρύπτη μ’ αιγυπτιακούς σωρούς<br />Ήταν πολλοί αυτοί που θέλησαν σαν κλέφτες<br />Ν’ αρπάξουν τους κρυμμένους θησαυρούς.<br /><br />Μα εγώ φυλάω άγριος σκύλος τη χαρά μας<br />Που ζήσαμε τις νύχτες της αιχμής<br />Κι ένα αστέρι οδηγό παίρνω κοντά μας<br />Για να μας δείχνει προς το δρόμο της Αυγής<br /><br />Έχω κρυμμένη τη μορφή σου σε αναμνήσεις<br />Νύχτα τη νύχτα μου τις χάραζες βαθιά<br />Μέσα στο σώμα να κρατώ τις αποδείξεις<br />Για όλα εκείνα που χρόνια ζούμε χωριστά.<br /><br />© Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-8512717735386370061?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-18570177738933871182011-06-26T16:22:00.004+03:002011-06-26T16:44:25.316+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-cQTdZJZ2ir8/Tgcy6mE4ASI/AAAAAAAAAiQ/_bSJHM4frpI/s1600/abandoned%252520place%252520-%252520nail%255B1%255D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 275px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-cQTdZJZ2ir8/Tgcy6mE4ASI/AAAAAAAAAiQ/_bSJHM4frpI/s400/abandoned%252520place%252520-%252520nail%255B1%255D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622518642030149922" /></a><br /><br /><br />Ασελγώ στις στιγμές μου, λεω, <br />όταν κοιτάζω με μάτια απλανή <br />έναν κόσμο γύρω μου, <br />που γυρίζει, <br />που μεθά, <br />που ξεκουρδίζεται <br />με σκέψεις αλληλέγγυα μάταιες. <br /><br />Απλά κοιτάζω, <br />απλά σκέφτομαι, <br />απλά τίποτα, <br />γιατί έτσι <br />στο τίποτα <br />στο ποτέ <br />και στο πουθενά <br />κατοικούμε. <br /><br />Ασελγούμε <br />δίχως να το σκεφτόμαστε, <br />αφιερώνουμε <br />αγάπες σε μνήματα ξεχασμένα, <br />καιρούς καιρούς μαζεύουμε και μαζευόμαστε <br />σε δωμάτια φρεσκομαυρισμένα <br />κι άλλοτε κιτρινισμένα <br />τσιγάρο και πιοτό ξεθυμασμένο.<br /><br />Ασελγώ στις στιγμές μου, <br />σημαίνει πόλεμος ακήρυχτος <br />με την ίδια σου την οντότητα, <br />σημαίνει καταδίκη σε αιώνιο κολαστήριο, <br />σημαίνει θάνατος <br />όχι ευοίωνα τυχαίος αλλά θάνατος <br />μιας καλοδουλεμένης και φθαρμένης πια <br />ελπίδας.<br /><br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-1857017773893387118?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-6863512178389597772011-06-19T02:10:00.002+03:002011-06-19T02:11:07.964+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-g4Ll_iVwYZI/Tf0vX2M6eoI/AAAAAAAAAiA/CMOBHTmH7y4/s1600/painting_children_kjb_DonaldZolan_69CandlelightMagic_sm%255B1%255D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-g4Ll_iVwYZI/Tf0vX2M6eoI/AAAAAAAAAiA/CMOBHTmH7y4/s400/painting_children_kjb_DonaldZolan_69CandlelightMagic_sm%255B1%255D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5619699996761422466" /></a><br /><br /><br /><br />Δεν κοινώνησα Μέλι <br />εκείνο το Σαββατόβραδο.<br />Μου είπαν πως είναι πολλοί οι εχθροί<br />πίσω απ’ τους λόφους<br />και είναι αμαρτία να προσεύχομαι<br />Θανάτους.<br /><br />Στάθηκα μόνο κάτω απ’ το φως<br />των Κεριών<br />να μου θυμίσουν πως είναι Νύχτα<br />Ακόμη.<br /><br />Στην προβλήτα – πέρα μακριά –<br />άκουγα το ψιθύρισμα της θάλασσας<br />παράπονο αγιασμένο αναμονή…<br /><br /><em>-Η Ελευθερία πηγάζει απ’ το Κύμα…</em><br /><br /><br />Από το βιβλίο: Η Αιχμαλωσία του Ανέκφραστου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-686351217838959777?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-38463937464762514402011-06-01T09:06:00.002+03:002011-06-01T09:08:06.346+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-IXoTTOFbtQU/TeXXED0bDrI/AAAAAAAAAh0/PmfMaAXtZ8c/s1600/hope%255B1%255D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-IXoTTOFbtQU/TeXXED0bDrI/AAAAAAAAAh0/PmfMaAXtZ8c/s400/hope%255B1%255D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613128975331823282" /></a><br /><br /><br />Γράφτηκε στην ιστορία το στερνό του Μάη <br />Καπήλευμα <br />Ήταν οι ταγοί <br />Ενδείξεις περασμένων<br /><br />Τώρα σιωπή παραγνωρισμένη <br />Στο πλάι μας<br />Τα μέταλλα, τα φιλιά, οι συγνώμες<br />Στο μέλλον <br />Ριγμένα <br />Αναφιλητά απλησίαστα<br />Τα γόνατα δυνατά<br />Λυγισμένα<br /><br />Για ένα γλέντι<br />Πρόσκαιρο<br />Μια κούρσα μαρτυρίου<br />Ερχόμενη<br /><br />Είναι κανείς εδώ;<br />Έζησε κάποιος;<br />Όχι<br />Κανείς δεν μίλησε <br />Κανείς δεν μόρφασε<br />Παρά σε μία γέφυρα<br />Γέφυρα στεναγμών<br />Μια νύχτα<br />Πριν το τελικό ξεπούλημα<br /><br />© Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-3846393746476251440?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-26446603999127933442011-03-25T14:00:00.004+02:002011-03-25T14:04:07.682+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-SBFQiN_gN3E/TYyD9_BL6xI/AAAAAAAAAhQ/xMXn6_wt2B4/s1600/circadian_p090528_01asq%255B1%255D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-SBFQiN_gN3E/TYyD9_BL6xI/AAAAAAAAAhQ/xMXn6_wt2B4/s400/circadian_p090528_01asq%255B1%255D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5587986338571610898" /></a><br /><br /><br />Αυτό το ρολόι…σταματημό δεν έχει. Όλο γυρίζει και γυρίζει στο μυαλό σου. Τα παλιά, τα μέλλοντα, τα καινούργια. Δεν θέλεις να χάσεις δευτερόλεπτο, όμως λίγη ξεκούραση θα την ήθελες. Λίγη γαλήνη, λίγη ακινησία.<br />Θα ήταν πολύ μια μέρα; Μια μέρα ένας αιώνας, λένε. Με φωτιές, με σεισμούς, με πολέμους κι εσύ απών.<br />Κι όμως, δεν θα ’ταν τύχη σου καλή αυτό. Να μην δεις, να μην αισθανθείς, να μην πονέσεις. Απ’ τις πληγές τα οράματα, απ’ τους πόνους οι πόθοι, απ’ την ανέχεια οι στεναγμοί της δόμηση. Κι ύστερα η λαχτάρα του μετά…<br />Κι έρχεται κάποτε το αντίο, εκείνο το οριστικό, το αμετάβατο. Και κοιτάζεις στην προκυμαία τα καράβια που έρχονται κι εκείνα που φεύγουν κι όλα εκείνα τριγύρω που μένουν ή σε προσπερνούν. Σαν αθέατος στέκεσαι με τα χέρια κρεμασμένα απ΄ τους ώμους στο κενό να αιωρούνται, πέρα-δώθε, πέρα-δώθε, και τότε είσαι εσύ το ρολόι, εσύ και ο κούκος που κάθε ώρα τους καλεί να μετρήσουν το τώρα και το αύριο, αλλά κανείς δεν ακούει.<br />Όμως συνεχίζεις, μοναχικά να κράζεις τον χρόνο, τον κόσμο, την ανυπαρξία της οντότητάς σου, τη ματαιότητα της φωνής σου στην ακαταστασία του αταίριαστου της γαλήνης που αναζητούσες πάντοτε.<br />- Υπάρχει μια θέση και για σένα στην αμεριμνησία του τίποτα, σου σφυρίζει ένα άλλο ξεχασμένο κράξιμο απ’ το απέναντι κλουβί.<br />- Δεν τη θέλω, του λες, και κλειδώνεις το κουτί σου.<br /><br />Άργησες να καταλάβεις την απληστία της αγάπης.<br /><br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-2644660399912793344?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-57727072349018647062011-01-20T12:40:00.000+02:002011-01-20T12:47:24.826+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TLiuobzJ_CI/AAAAAAAAAgA/nDJiePrszmg/s1600/Picture0003[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5528360552277605410" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 280px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TLiuobzJ_CI/AAAAAAAAAgA/nDJiePrszmg/s400/Picture0003%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />Το πράσινο φουλάρι μου γοργά ανέμιζε<br />πέρα απ’ τα σύννεφα<br />Η λύπη τόση κι άλλη τόση της βιασύνης<br />το φτερό άγγιζε<br />Σε άνυδρους καιρούς όμως<br />πώς να φυτεύσεις το ηλιοκάρπιο;<br /><br />Τα χρόνια μεθυσμένα αδημονούσαν έντρομα<br />την τέλεια φυγάδευση<br />Πόλεμος οι ριπές των γέλιων μας<br />στη θαλασσόβρεχτη στεριά<br /><br />Ανοίγοντας το βλέμμα<br />εκείνο που εμπόδιζε τις αναμνήσεις<br />να κρυφτούν σ’ ένα ξεκίνημα<br />κλάπηκαν απ’ τα σίδερα οι χώροι της σκουριάς<br />αφήνοντας μια λάμψη λες ατσαλένια ν’ αστράφτει<br />το ξημέρωμα στα υποψιασμένα μάτια μας.<br /><br />Κίτρινος ο καιρός<br />ίδιος με φύλλα που φοβούνται το χειμώνα<br />και ναρκώνονται στο θάνατο<br />όμως τα χνάρια του βοριά ποτέ τους δεν με φόβισαν<br />έχω ακόμα δεμένο στο λαιμό γοργά να ανεμίζει<br />εκείνο το πράσινο φουλάρι των καρπών.<br /><br /><br />Από την συλλογή: Η Αιχμαλωσία του Ανέκφραστου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-5772707234901864706?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-75539282919065326812009-12-13T21:56:00.009+02:002011-01-30T11:49:56.956+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/SyVHWvlkdmI/AAAAAAAAAcY/MnVkqRXCJI4/s1600-h/PropsFlambeau[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414812583039628898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 260px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/SyVHWvlkdmI/AAAAAAAAAcY/MnVkqRXCJI4/s400/PropsFlambeau%5B1%5D.jpg" border="0" /></a>Σαν ανάσα στο χρόνο η ζωή μου κυλάει<br />κι όσα φέρνει η ώρα κι όσα παίρνει ο καιρός<br />δεν τα ξέρω, μαθαίνω, η ζωή μού μιλάει<br />κι ένα ξέπνοο βήμα σημαδεύει ο αχός<br /><div><br />μίας πόλης που τρέμει στα πρώτα μου χνάρια<br />κι όσο παω με σέρνει ένα κύμα βαθιά<br />το λιοντάρι δεν παύει να κυλιέται τα βράδια<br />σ’ ένα τόπο που ξέρει πώς το σθένος λυγά.</div><div><br />Και ανάβω καντήλια θύμησης της ψυχής μου<br />και λιβάνι πυρώνω και σεμνά κουβαλώ<br />σαν ανάμνηση πρώτη της ουράνιας πυγμής μου<br />τη φλεγόμενη βάτο σ’ ένα αρχαίο πυρσό.</div><br /><div>Μα όλα γίνονται χώμα και χώρα του χρόνου<br />τίποτα δεν αφήνει να γεννήσει ροές<br />που να φέρουν αγάπη και γαλήνη του πόνου<br />και να γίνουμε αθώοι σαν τις πρώτες στιγμές.</div><br /><div><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-7553928291906532681?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-78458614724754038882009-11-03T12:17:00.009+02:002011-01-30T11:50:41.700+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/SvAERllHBGI/AAAAAAAAAb8/aBbyB6-Ufc4/s1600-h/gris_open-window[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399820653409272930" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 263px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/SvAERllHBGI/AAAAAAAAAb8/aBbyB6-Ufc4/s400/gris_open-window%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div align="center">Θλιμμένο μου παράθυρο<br />από ποιά γη απόδρασης<br />να σε θαυμάσω<br />όπως ανοίγεσαι στα σύννεφα<br />φιλόξενη αγκαλιά<br />όπως στον ήλιο στωικά<br />σε χρώμα φθίνεις<br /><br />Πόσο πεθύμησα έστω για μια σταλιά<br />γυμνός διαβάτης που γερνά<br />στα πληγωμένα σου πλευρά<br />να ξαποστάσω<br />σε ορίζοντα γαλάζιο μια σκιά<br />όσο κι αν την ατένιζα<br />δεν μπόρεσα ποτέ να τη διαβάσω<br /><br />Θλιμμένο μου παράθυρο<br />δεν είναι ο Βοριάς<br />τα χρόνια όπως μου έμαθαν<br />που σακατεύει<br />είναι ο τρεχούμενος υδάτινος Νοτιάς<br />που με τα υγρά του σχήματα<br />ύπουλα σε ληστεύει<br /></div><div align="center"><br />© Μαρία Ανδρεαδέλλη</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-7845861472475403888?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-15344814760576269122009-09-12T20:23:00.004+03:002011-01-30T11:51:09.743+02:00Σε ξεχασμένο μύθο δεν έχει όρια να ψάξουμε<br /><br />Κρούουν τα κύμβαλα της συνείδησης<br />σ’ έναν αλλιώτικο ρυθμό<br />σαν ξέχωρα να κοιμούνται οι νεροποντές<br />κι όλα τα κάτεργα να έχουν ξεραθεί από καιρό<br /><br />Σε εδάφη με μάρμαρο κρύβονται τα ακριβότερα γλυπτά<br />αλλά τεχνίτης δεν έμαθε ποτέ το που να ψάξει<br />έτσι γυρίζουν και γυρίζουν γύρω από το βράχο τον ιερό<br />ενώ τις κόρες που από χρόνια κλαίνε κανείς δεν αφουγκράστηκε<br /><br />Τίποτα<br />Κανείς δεν ακούει τίποτα<br />Μόνο τους χαρταετούς βλέπουμε κάθε καθαρά Δευτέρα<br />που απολυμαίνεται ο τόπος<br />μη φαίνεται λένε η ντροπή χρονιάρα μέρα<br />όμως κάτω από το πατάκι της εισόδου<br />ποτέ δεν κοιμάται το αηδόνι μας<br />σαν άλλος φύλακας έμαθε να κελαηδεί<br />για να αισθανόμαστε ασφάλεια<br /><br />Αλγεινό νερό τρέχει απ’ τη βρύση<br />σαν ψήνουμε βερίκοκα λωτούς θυμίζουνε<br />μακριά οι εποχές των μύθων παντού των ξέπνοων στίχων<br />τούτο εδώ τι καμώνεται;<br /><br />Ακαθόριστοι ήχοι γλιστρούν απ’ τα κύμβαλα<br />Στο σπίτι του Ήφαιστου βρήκανε καταφύγιο οι γυρολόγοι<br />πικρό καφέ να πιούν και να λακίσουν στο επόμενο τραπεζοκάθισμα<br />μιας πόλης που έμαθε τη μέρα να κοιμάται.<br /><br />Συνδιαλέγομαι με μια φωνή που έρχεται αθώα και φεύγει λυπημένα<br />σε αφέγγαρα στενά να χτυπήσει τον μόχθο της<br />στα πλευρά να πονέσει<br />Δεν ακούω τι λέτε, δεν ακούω καν βοή από συζήτηση<br />που πήγαν τα χρόνια με τις αγωνίες και τα πάθη<br />που πήγανε τα χρυσά στεφάνια και τ’ άτια τ’ αγέρωχα<br />το μέτρο που απελευθέρωνε και η γνώση που πλάταινε;<br /><br />Στρογγυλεύω τις λέξεις μην τραυματιστούν τα παιδιά<br />έτσι εκείνα απλά χορεύουν ξέγνοιαστα<br />μα σαν δεν τρέξει αίμα με τι θα πλυθεί η πληγή;<br /><br />Έβρεξε σήμερα<br />Κάθε που κλαίω βρέχει<br />σαν να με αγαπά ο Θεός και με συντροφεύει.<br />Μονάχοι μας μοιάζει να μοιραζόμαστε το πένθος.<br /><br />Το απόγευμα ως συνήθως θ’ ακούσω τις καμπάνες.<br />Κάποιον κηδεύουνε πάλι.<br />Κανείς δεν ξέρει πως έζησε ούτε πως πέθανε<br />μόνο ότι δεν θα τον ξαναδούν.<br />Είναι τα όρια που δεν θα περάσουμε<br />γι’ αυτό κάνουμε κάθε απόγευμα το Θεό δυστυχισμένο<br /><br />Τι μας φταίνε και τ’ αεροπλάνα<br />αφού εμείς δεν πετάμε<br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-1534481476057626912?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-29228059579580210732009-08-26T21:15:00.009+03:002011-01-30T11:51:36.091+02:00<span style="font-size:130%;">Νιώθαμε το συναγερμό να διασχίζει τον αέρα<br />απ’ το εγγύς στο άπειρο…<br />Μαρτύριο οι ακουστικοί μας πόροι<br /><br />Ένα ατέλειωτο πταίσμα συνειρμών<br />άγουρων φρούτων επαΐουσα μυρωδιά<br />και η Τέχνη δάκτυλος σκανδάλων<br /><br />Ποιός αλήθεψε την υπόσχεση;<br />Δοσμένη από βάθη αιώνων<br />χωρισμένη σε ψηφιδωτά σοκάκια<br />μίτος και κόσκινο χαράζανε το δρόμο<br />της μη επιστροφής<br /><br />Δώσαμε τα χέρια πάνω απ’ τα κάρβουνα<br />οι φλόγες να ενώσουν αρτηρίες<br />μα μη γελιέσαι αλαφροίσκιωτέ μου φίλε<br />δεν κάνουνε φιλίες με τα αίματα<br /><br />Όμοια να φεύγεις σαν ακούς<br />τη λέξη της αγάπης να μαδιέται<br />να ξεβάφουν τα κεράσια στο καλάθι σου<br />υγρά να στάζουν καθώς εξαϋλώνεσαι<br />σε άκρατους ουρανούς γελοίων<br />μορίων απ’ την ύλη που απεύχεσαι<br />κι όλοι θα βλέπουνε την πόλη την καμένη<br />με ένα ασίγαστο θάνατο στα χείλη<br />να λιμνάζουν οι απειλές των εντολών<br />που παραβίασες<br />Γιατί δεν στάθηκες στο κλάμα του κροκόδειλου<br />κι είδες κάθε δειλού μακροημέρευση<br />από τις πράξεις όλες αγαπούσες την αφαίρεση<br />για να προσθέτεις στην καρδιά την τάξη<br /><br />Το γιορτινό μετάξι των καιρών σ’ έχει καλά κρυμμένο<br />πάντα ξένο<br />από τις πράξεις των ληστών.</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">© Μαρία Ανδρεαδέλλη</span><br /><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-2922805957958021073?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-83386831869552208312009-07-25T09:10:00.008+03:002011-01-30T11:52:24.211+02:00<em><strong>“Στο περιγιάλι το κρυφό<br />κι άσπρο σαν περιστέρι<br />διψάσαμε το μεσημέρι·<br />μα το νερό γλυφό”</strong></em><br /><br /><em><strong>Γ.Σεφέρης</strong></em><br /><em><strong></strong></em><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">Νερό γλυφό που σ’ ήπιαμε στη ματωμένη βρύση<br />θολό που έτρεξες μακριά μα πίσω σε γυρνά<br />μια μοίρα που δεν όρισες λυπήθηκες στην κρίση<br />όμως δικαιολογήθηκες· άπιαστα και πολλά.</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">Ρήσεις που σας ακούσαμε είπαμε και τους τίτλους<br />πιο πέρα όμως δεν φτάσαμε· φόβος και βογκητό<br />μείναμε με το πνεύμα μας να απαγγέλλει στίχους<br />θυμούμενοι κάθε φορά το σχετικό ρητό.</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">Φτώχια στην υστερία μας να φτάσουμ’ ένα στόχο<br />ξεχάσαμε να ζήσουμε μετά ένας πανικός<br />στο κάθε ένα βήμα μας ακούγαμ’ ένα ρόγχο<br />είν’ ο καιρός -δεν ξέραμε- λίγος και δανεικός</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">Νερό γλυφό και άδικο, βαρύ στην αποβάθρα<br />το πλοίο μας ξεκίνησε μα δεν άνοιξε πανιά<br />φοβήθηκε τους κεραυνούς κιότεψε μπρος σε άρθρα<br />γραμμένα γι’ άλλους ναυτικούς που δένουν τα σχοινιά.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-size:130%;"><br /></span>© Μαρία Ανδρεαδέλλη<br /><br /><br />Το παρόν περιλαμβάνεται στην Ανθολογία Ποιητικού και Πεζού Λόγου “Υπάρχουν ποιητές;” των Εκδόσεων ΜΑΛΛΙΑΡΗ παιδεία, 2008<br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-8338683186955220831?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-33769416060989176612009-04-20T21:54:00.005+03:002011-01-30T11:53:55.088+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/SezIq9w-TWI/AAAAAAAAAYY/Cy2F0OIMdx0/s1600-h/sb[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5326853099732487522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 198px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/SezIq9w-TWI/AAAAAAAAAYY/Cy2F0OIMdx0/s400/sb%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />Δεν άνοιξε η Πέτρα στη γιορτή της Πασχαλιάς.<br />Έμεινε εκεί μονάχη της<br />στ’ ακρόβραχο να κλαίει<br />τα κλεισμένα μάτια των χορών.</div><div><br />Ακούς πατρίδα;<br />-Χώρα ειρηνική<br />κάτω απ’ το χώμα και την άμμο-<br />Ετούτες οι σταγόνες μείνανε<br />να ευεργετούν την ερημιά<br />και τις καλδέρες των κειμηλίων.</div><div><br />Ξαγρύπνησε το κύμα.<br />Έξω απ’ τον τόπο των λυγμών ήτανε<br />σαν άκουσε τη Χήρα να σφαδάζει<br />αναμονή και ύστερο μετάνιωμα.<br />-Μα η μοίρα δεν αλλάζει-.</div><br /><div>Είμαι ο χειμώνας -φώναζε-<br />που κρυσταλλώνει βλέφαρα<br />που αγκυλώνει αγκάλες<br />να μένουν ανοιχτές και να μην κλείνουν,<br />να νιώσουν ευωδιά ανάσας<br />να πυρώσουν από ζεστή καρδιά.<br />Είμαι ο χειμώνας.<br />Χιονιάς και γδάρτης των ελπίδων<br />γεννήτορας των καταιγίδων<br />που στρέφουν τη γαλήνη μακριά.<br />Είμαι ένα βδελυρό αμάλγαμα<br />που πυρετό σηκώνει<br />το θύμα μου κανείς ποτέ δε σώνει<br />κι έχω θηράματα πολλά…</div><br /><div>Ακούς Αγάπη;<br />που κλαις και που σφαδάζεις…<br />Δύσκολη η παρέα του φωτός<br />και ούτε χαραμάδα ουρανού<br />για να ξεφύγεις…</div><div></div><br /><div><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-3376941606098917661?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-33414364639383817412009-04-16T22:57:00.009+03:002011-01-30T11:54:38.497+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/SeeOLbjW5nI/AAAAAAAAAYQ/X-gK99qU5Wo/s1600-h/Sunset_by_theotherdude[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325381411414664818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 270px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/SeeOLbjW5nI/AAAAAAAAAYQ/X-gK99qU5Wo/s400/Sunset_by_theotherdude%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br />Κοιμίζαμε τη σιωπή να μην δακρύζει<br />και ύστερα ερχόσουν και μου κράταγες το χέρι<br />το μεσημέρι να μην λείψει απ’ την καρδιά.<br /><br />Θυμάσαι;<br /><br />Κάθε Μεγάλη Παρασκευή βάζω τον σταυρό<br />στα εικονίσματα<br />και περιμένω πένθιμα την Ανάσταση...<br /><br />Χρόνια σιωπή<br /><br /><br />© Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-3341436463938381741?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-84811133611254294942009-03-21T00:05:00.006+02:002011-01-30T11:55:37.059+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/ScQT659tEEI/AAAAAAAAAYI/uSGSHZyL6Qo/s1600-h/the-traveller-v2[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315395362916995138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 313px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/ScQT659tEEI/AAAAAAAAAYI/uSGSHZyL6Qo/s400/the-traveller-v2%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br />Δε διάλεξα ποτέ την αύρα τη χλωμή του ταξιδιώτη<br />μες τις υπόγειες φυλακές χωρίς δεσμά θανάτου<br />σκαλιά από πέτρα να μετρώ και όσο τ’ ανεβαίνω<br />τόσο πιο κάτω οι σκιές να μ’ οδηγούνε.<br /><br />Λίγες τις ώρες ήθελα μαζί σας να μετρήσω<br />μια συντροφιά των τραγουδιών, ανέμελα τζιτζίκια<br />όλο το καλοκαίρι,<br />και σαν θα φθινοπώριαζε<br />να ’ταν εκεί μια<br />εκτίναξη απελευθέρωσης.<br /><br />Μα να που άλλα όρισε η Μοίρα<br />να ταξιδεύω σε δεκάδες διαδρόμους<br />αψηφώντας λήθη, κρύο, άτυπους νόμους<br />στο έπακρο να ορίσω τη στιγμή<br />με κραυγές να σφουγγίζω τη μιζέρια<br />ξέχειλη απ’ της ώρας τα πανέρια<br />μα κρυμμένη απ’ τα μάτια των ληστών.<br /><br />Κάθε μέρα,<br />να μαντεύω τις κινήσεις των ανέμων<br />να φυτεύω στη στοργή εύκαρπων δέντρων<br />δυο αστέρια, σιγαλιά και υπομονή<br />να κερνάω λεμονάδες τα παιδάκια<br />που γραφή αντί σχολείο στα σοκάκια<br />μαθαίνουν του νησιού που λεν Ζωή.<br /><br />Κάθε νύχτα,<br />να μαζεύω τα ξερόκλαδα της μέρας<br />να μου μπήγει χίλια βέλη ο αγέρας<br />να μαλώνω με το δάκο στην ελιά<br />κι ύστερα…,<br />στο ξημέρωμα όλο φρόντιση να τρέχω<br />με αμίλητο νερό να καταβρέχω<br />την αυλή να μην τη φάει η μοναξιά.<br /><br />Δεν το διάλεξα ποτέ τούτο το δρόμο<br />που χαράζει με τροχό πάνω στον ώμο<br />την ευθύνη ν’ απαντήσω στα...Γιατί;<br />Σαν βρικόλακας με πήρε απ’ το χέρι<br />στο λαιμό η απειλή ήταν μαχαίρι<br />απ’ τα δάκρυα που έσταζαν στη Γη.<br /><br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-8481113361125429494?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-43952754027860333882007-10-07T20:00:00.003+03:002011-01-30T12:03:11.889+02:00<div align="center"></div><br /><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/RwkRU4XYibI/AAAAAAAAAFU/QYPMtUzJURA/s1600-h/royo[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118641501908797874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/RwkRU4XYibI/AAAAAAAAAFU/QYPMtUzJURA/s400/royo%5B1%5D.jpg" border="0" /></a></div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">Όταν πεθάνω<br />μη βγεις στη στράτα χωρίς το πανωφόρι σου.<br />Θα ’ναι η ανάσα μου<br />σαν κάπα ριγμένη στους ώμους σου<br />μα θα ’χει κάτι από δροσιά και χιόνι. </div><div align="center"><br />Όταν πεθάνω<br />να μην ξεχνάς τα καλοκαίρια<br />τον κήπο να ποτίζεις.<br />Θα ’μαι αγέρι να φυσάω στα μαλλιά σου<br />μα θα στεγνώνω τις σταγόνες στα λουλούδια σου. </div><br /><div align="center">Όταν πεθάνω<br />δεν θέλω καληνύχτα να μου πεις<br />δεν μου την έλεγες ποτέ για να ξυπνήσω<br />μέσα στα όνειρα να ζω να συνεχίσω<br />και το πρωί ν’ ακούσεις την ανάσα μου<br />δίπλα στο ηλιόλουστο παράθυρο να λεει καλημέρα<br />κι αυτή η μέρα. </div><div align="center"><br />Όταν πεθάνω<br />άσε με να φύγω...<br />Θα ’ρχομαι κάπου- κάπου να με βλέπεις<br />να ξαναζείς την πρώτη ελπίδα και το πάθος<br />πριν πεις πως κάτι ήταν λάθος. </div><div align="center"><br />Μετά θα φεύγω<br />μα πάντα κάτι πίσω μου θ’ αφήνω<br />να σ’ αγαπάει, να σε φυλάει<br />από την μοναξιά που τόσο φοβήθηκες. </div><div align="center"><br />Θα περιφέρομαι ξένη σ’ όλους τους δρόμους<br />που μαζί περπατήσαμε...<br />Κάποτε μου τους χάρισες<br />ύστερα έφυγαν, μαζί σου… </div><br /><div align="center">Όταν πεθάνω<br />θα ’χω τα πάντα και τίποτα να σκέφτομαι<br />μα πάντα θα έρχομαι<br />σαν προσευχή που δίνει ελπίδα<br />στη νεκρική ζωή μου<br />όταν πεθάνω…<br /><br /><br />2006</div><br /><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center">Μ.Α.<br /></div><div align="center"></div><div align="center"><br /></div><br /><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/RwkQ64XYiaI/AAAAAAAAAFM/QT6Bq-XNQ8s/s1600-h/1255385770062915021S500x500Q85[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118641055232199074" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/RwkQ64XYiaI/AAAAAAAAAFM/QT6Bq-XNQ8s/s400/1255385770062915021S500x500Q85%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-4395275402786033388?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-78887429290876715532007-05-22T21:31:00.003+03:002011-01-30T11:58:09.705+02:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/RlM3Xw0tX6I/AAAAAAAAAA8/Sl6cedXrr5w/s1600-h/Key%20West%20Sunset%20sunset9950[1].jpeg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067454887104438178" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/RlM3Xw0tX6I/AAAAAAAAAA8/Sl6cedXrr5w/s400/Key%2520West%2520Sunset%2520sunset9950%5B1%5D.jpeg" border="0" /></a> </div><br /><br /><div align="center"><br />Ως προχωράει η ώρα θα βαδίσω<br />όπως εσύ, όπως εκείνοι μακριά<br />τη δύση του ήλιου ν’ αντικρίσω<br />με χαραγμένα χέρια και τραχιά.</div><br /><div align="center"><br />Να νιώσω τη ζωή να με περνάει<br />να μου αφήνει και σημάδια και ουλές<br />να θυμηθώ σχολεία και τραγούδια<br />να νοσταλγήσω παιχνίδι στις αυλές.</div><br /><div align="center"><br />Να βλέπω τα παιδιά να μεγαλώνουν<br />και να γνωρίζω κάθε κλάμα και χαρά<br />χαμογελώντας, τα μάγουλά μου θ’ αυλακώνουν<br />θα ξέρω η ζωή το πώς γυρνά.</div><br /><div align="center"><br />Να λεω τις κουβέντες μετρημένα<br />πάντα να ξέρω πως υπάρχουν μυστικά<br />ακόμα πιο βαθιά τα ’χει η ζωή κρυμμένα<br />πως όσο ζεις κι αισθάνεσαι κάτι ακολουθά…</div><br /><div align="center"><br />Να δω την πόρτα της ζωής που όλο ανοίγει<br />σπλάχνα πως βγάζει όμορφα και χαρωπά<br />από την άλλη μελανά, ως κιούπι που αδειάζει<br />σημάδια αφήνει σ’ όλους μας όταν γι’ άλλους σφαλά.</div><br /><div align="center"><br />Να δω τον κύκλο της ζωής το πώς τελειώνει<br />να το βιώσω για εκείνους π’ αγαπώ<br />κι αφού σκεφτώ κι αντιληφθώ, είμαστε μόνοι,<br />να ετοιμάσω το δικό μου εαυτό.</div><br /><div align="center"><br />Όμορφή η ζωή κι αυτά που δίνει<br />τυχεροί πόσο σταθήκαμε να δούμε όλα αυτά!<br />Αν ο καθείς ελάχιστο προσφέρει ν’ απομείνει<br />κανένα γέλιο ή βάσανο δεν ήταν περιττά.</div><br /><div align="center"><br />2005</div><br /><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><br /><br /><div align="center"><br /></div><div align="center"></div><br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-7888742929087671553?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1946758484901588350.post-85198948073397214602007-05-17T18:23:00.002+03:002011-01-30T11:56:49.188+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/Rk4DHg0tX5I/AAAAAAAAAA0/FwW63BUWips/s1600-h/games1.jpeg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5065990058443366290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/Rk4DHg0tX5I/AAAAAAAAAA0/FwW63BUWips/s400/games1.jpeg" border="0" /></a><br /><br /><div><br /><div align="center"><br /><div>Σ’ ένα παιχνίδι μεγαλώνουν οι ζωές μας<br />που μας γαλούχησαν παιδιά, τόσο νωρίς<br />με χάρτες γέμισαν τις εύθραυστες ψυχές μας<br />και αποσιώπησαν το κρίμα της βροχής.<br /><br />Τον μαύρο πίνακα πράσινο βάψαν<br />να μας θυμίζει τα λιβάδια, τις αυλές<br />αντί κερί μονάχα σπίρτο ανάψαν<br />για προσευχή στο μέλλον, στις ουλές.<br /><br />Ζωγράφισαν στον πίνακα ευτυχία<br />με άστρα, κατακόκκινες καρδιές<br />το δάκρυ είπαν φέρνει δυστυχία<br />η θλίψη μουτζουρώνει τις ματιές.<br /><br />Είπαν, και πάει πέρασε η ώρα<br />σχολάσανε οι τάξεις κι η ζωή<br />άνοιξε νέους δρόμους, νέα αρένα<br />για να παλέψουνε οι νέοι κι οι καιροί.<br /><br />Το ξύπνημα νωρίς θα συνεχίσει<br />θα φέρει άραγε και κούρντισμα του νου<br />ή ίδια μονοπάτια θα πατήσει<br />ζώντας ζωή σαν να ’ναι αλλουνού;<br /><br />Τρέξιμο στη βροχή και την ψιχάλα<br />κάψιμο στου ήλιου τη γιορτή<br />μια τόση δα ξεκούραση μια στάλα<br />το αγέρι θα καλύπτει την πνοή.<br /><br />Έτσι πια κανείς δεν θα ακούει<br />την άχνα, τον ψίθυρο, το πώς<br />τα μάτια τα υγρά αναρωτιούνται<br />πότε θα πέσει άλλος ένας πυρετός.<br /><br />Μια λάμψη μες το μέσο της ζωή σου<br />για μια στιγμή μονάχα και ποτές<br />δεν θα ξεχάσεις την ανέμελη ψυχή σου<br />που κατέθεσες στην πύλη του εχθές...<br /><br /><br />2005<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1946758484901588350-8519894807339721460?l=sin-poetic-sin.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com